Missie » Afvallen

Na 30 jaar vechten eindelijk afscheid genomen van schaamte en taboe doorbroken

Heb je "traumatische" jeugdervaringen die je met niemand hebt durven delen of is het voor jou echt een taboe om de stap te maken? Dan vraag ik je vriendelijk om mijn verhaal eens te lezen. Na, jarenlange opkropping en frustraties heb ik besloten om een soort van uit de kast te komen en te vertellen waarom ik eerst niet en nu wel heb besloten om een aantal stappen te nemen die mijn leven echt veranderen. Mijn strijd tegen de kilo's komt uit mijn vroege jeugd. Niet zozeer als klein kind of tiener, maar al vanaf mijn ca. 20e jaar heb ik te maken gekregen met aanleg tot dikker worden. Naast stevig proberen te sporten, proberen op voeding te letten en tig maal te zijn afgevallen, een maagballon te hebben laten plaatsen en allerlei andere zaken te doen om proberen mijn gewicht onder controle te krijgen, besloot ik in 2006, ik was toen 45, een maagband te laten plaatsen. Dat was een grote stap. De maagballon was al niet iets waar je naar uitkijkt om onder narcose te laten doen, maar het laten plaatsen van een maagband is helemaal iets dat je pas doet als je echt bijna geen raad meer weet. Narcose en snijden in je lichaam is niet iets waar je naar uit kijkt. Al vrij snel bleek dat dit ook niet het gewenste resultaat had. Ik bleef gewoon altijd een soort pijn in mijn lijf en altijd trek houden en het leek wel alsof de pijn alleen maar minderde als ik eten in mijn mond had.  Voor de langere versie klik hier

Op donderdag 22 februari was het zover. Mijn vrouw bracht mij naar het ziekenhuis in Tilburg waar ik de volgende ochtend zou worden geopereerd om een gastric bypass te laten uitvoeren. Een giga stap waar ik 100% achter stond, en waar ik ook al mijn hoop in gelegd heb, juiste ondersteuning om een gewicht te verkrijgen waar ik me echt goed bij voel. Nu is het natuurlijk maar een hulpmiddel, zeggen ze, maar het is wel een hulpmiddel wat mij nu, zes dagen na de operatie al zoveel meer energie heeft gegeven dan alle andere acties die ik ooit heb ondernomen, dat ik weet dat dit de beste beslissing is geweest die ik heb mogen nemen.  Op donderdagavond 22 februari woog ik 156 kg en nu, zes dagen later, is dat gewicht afgenomen naar 146.4 kg. Bijna 10 kg in een week dus. Over die afname van gewicht zal ik je op de hoogte blijven houden, maar het is niet de race of de snelheid tegen de kilo's die ik hier in dit verhaal wil laten doorschemeren, maar meer de beslissing om te kiezen voor jezelf. Ik heb echt het gevoel dat ik voor het eerst van mijn leven echt voor mezelf heb gekozen en afscheid heb genomen van traumatische ervaringen uit het verleden. Het mooie is nu dat ik geen honger heb en ook niks in mijn mond hoeft te hebben om het gevoel te hebben dat ik geen pijn heb. Ik eet zes maal per dag een beetje en heb daar ook volledig voldoen aan. Dat kan je je niet voorstellen als je de operatie nog niet hebt gehad, maar het is echt een wonderbaarlijke verandering in mijn leven., Na een week voel ik al weer meer energie dan dat ik de afgelopen jaren ooit heb gehad.

 

Als je op een gegeven moment kiest voor een gastric bypass dan zijn er, net als altijd, heel veel meningen van mensen die je kunnen beïnvloeden om het niet te doen. Je wordt een beetje weggezet als zwakkeling, dat kan je toch zelf ook wel. Die mensen weten echt niet dat het is om een soortement van eetverslaving cq gewichtsprobleem te hebben. Dat is iets waar je vaak al jaren en jaren en jaren mee aan het vechten bent en op een of andere manier echt niet onder controle kunt krijgen. Wel een gastric bypass heeft een dusdanige natuurlijke werking dat je hongergevoel echt weg is. Je lichaam en hersenen geven gewoon op een gegeven moment aan van nu heb je genoeg. Een knopje gaat om. Een knopje wat er voorheen waarschijnlijk nooit heeft gezeten.