8e keer

De oogziekte Glaucoom komt redelijk vaak voor. Bij mij wordt deze aandoening al jaren behandeld via de oogarts in Gorinchem. De afgelopen jaren is mijn zicht niet verslechterd en ga ik eigenlijk altijd goed gemutst voor de jaarlijkse controle naar het ziekenhuis.  Deze keer waren ook de "zicht" uitslagen weer goed en bleek dat de oogdruk ook nog steeds heel goed was. Toen de oogarts echter in mijn oog ging kijken, zag hij wat ontstekinkjes die hij toch even wilde laten onderzoeken. Er werd per direct een scan ingepland en ook direct gemaakt. Dat gedaan hebbende reden mijn vriendin Nieske en ik net voor het middaguur weer richting huis. De dokter zou eind van de middag bellen over de uitslag. We waren echter net onderweg toen hij al belde."Het spijt me om te zeggen" zei hij, "maar de vlekjes op uw oog zijn helaas toch uitgezaaide kanker. Ik denk wel dat we er vroeg bij zijn. De plekjes zijn nog heel klein. Ik zal eea doorgeven aan uw oncoloog in Utrecht en samen met haar een eventueel behandelplan bespreken."

Zowel Nieske als ik waren stil. In de vroege ochtend weggegaan voor een "standaard" oogcontrole en dan te horen krijgen dat er voor de 8e keer kanker bij je is geconstateerd. Zo hard weer. We hadden er even geen woorden voor.  Natuurlijk ben je dan weer even teneergeslagen, maar ook tegelijkertijd weer blij omdat het waarschijnlijk in een vroeg stadium ontdekt is. Maar het te horen krijgen dat je weer kanker hebt went niet. Ook voor de vrouw die van mij houdt en waar ik van hou niet.

Ondanks alles heb ik wel vertrouwen en geloof dat alles goed komt en dat tegenslagen een reden hebben. Vertrouwen in het geloof heb ik eigenlijk. Vertrouwen dat alles mij helpt om te vinden waarom ik leef. Dat die zoektocht niet over rozen gaat en er harde levenslessen zijn weet ik. Wat ik ook weet is dat er meer is dan we ooit kunnen voorstellen en dat wonderen bestaan. Wonderen die ik al vaak heb mogen meemaken. Ook nu heb ik het gevoel dat ik dat als bevoorrecht mens weer mee zal mogen maken. 

Wonderen bestaan.