Lichamelijk beter worden
....
Of juist niet meer
En toen kwam het moment dat ik mijn dierbaren moest vertellen dat mijn lichaam niet meer beter werd.
Sommigen vonden het verschrikkelijk.
Voor anderen maakte het niets uit.
"Doorzettingsvermogen om te leven met pijn en lijden. Wanneer we de mist ingaan, zullen sommige mensen ons niet vergeven. Ze zullen ons niet meer respecteren en ze kunnen het niet loslaten. Maar we hebben een God in de hemel en op aarde die zoveel van ons houdt. Dat blijft Hij doen. Niemand in het hele universum houdt van ons zoals Hij dat doet. We zeggen elke zondag het credo ‘Je bent geliefd’ en het is waar. Wanneer we dat gaan geloven, verandert het onze ziel."
Bobby Schuller
Begrip
De kracht van (h)erkenning
Niet iedereen kan en zal begrijpen wat een ernstige ziekte of tegenslag met je doet.
Sommigen kunnen zich heel goed inleven en geven je echt steun.
Sommige mensen geloven je echter niet.
Velen weten gewoon niet wat jij voelt en wat jou de steun geeft die jij zoekt.
Vaak weet jij dat zelfs niet eens.
Jouw gedachten en gevoelens worden volledig bepaald door een kracht die je vooraf nooit hebt gevoeld.
Je bent niet alleen
Het is een harde waarheid dat niet iedereen kan of wil begrijpen wat de impact van ziekte of behandeling is. Verdriet, woede en eenzaamheid kunnen op de loer liggen wanneer je merkt dat familie, vrienden of instanties niet de steun bieden die je nodig hebt. Velen van ons zijn geconfronteerd met oordelen of onbegrip, wat je dieper in de put kan duwen. Als je dit herkent, weet dan dat je hier niet alleen in staat. Het is oké om de zoektocht naar begrip elders voort te zetten, bij mensen die je wél echt zien en horen.
De weg naar herstel begint met begrip
Een gevoel van begrip is cruciaal voor het herstelproces. Het is fijn en prettig om omringd te zijn door vrienden, familie en kennissen die je liefde, steun en begrip geven. Dit zijn misschien minder mensen dan je had gehoopt, maar de kracht en liefde die zij bieden, zijn duizenden malen groter dan het onbegrip van anderen. Dit netwerk van ware steun kan je helpen om opnieuw kracht te vinden en je leven weer op te pakken, gericht op de mensen en omstandigheden die je wel gelukkig maken.
Jouw verhaal is belangrijk
We zien dat onbegrip zelfs binnen relaties ontstaat, vooral wanneer ziekte of tegenslag de dynamiek verandert. De impact van chemokuren of ernstige ziekte op zowel lichaam als geest kan leiden tot gedragsveranderingen waar je geen controle over hebt – boosheid, vermoeidheid, afwezigheid. Soms wordt dit niet geaccepteerd, zelfs niet door je partner, of word je van de 'berg geduwd' door vermeende vrienden. Als ervaringsdeskundigen kennen we deze situaties helaas maar al te goed. Durf jou verhaal te vertellen en te delen en voel dat omgaan met deze situaties herkent en erkent wordt. Liefdevolle steun en erkenning die je elders misschien mist.
"Hij begreep niet waar ik doorheen ging. Dat deed pijn.
De steun die ik hier vond, heeft me geholpen mijn kracht terug te vinden, zelfs en misschien wel vooral toen mijn omgeving dat niet kon."
- Zielige Sam of.. -
Veel mensen met een ernstige ziekte krijgen prachtige hulp en steun vanuit hun omgeving.
Sam kreeg ook steun en hulp, maar verloor tijdens zijn ziekte ook vrienden, kennissen, familie en geliefden.
Hij moest weer op zoek naar zichzelf.
Herken jij dit?
Blijf er niet mee rondlopen.
Zoek hulp.
1. Het verhaal van Anke (42) – "Ik vergat dat ze jarig was en ontplofte toen ze er iets van zei"
"Mijn chemobrein zorgde ervoor dat mijn agenda een complete chaos werd. Ik vergat afspraken en kon me amper focussen. Toen ik de verjaardag van een van mijn beste vriendinnen compleet was vergeten, sprak ze me daar heel voorzichtig op aan. In plaats van dat ik rustig reageerde, ontplofte ik. Ik schreeuwde dat zij geen idee had wat ik doormaakte. Mijn eigen boosheid en angst over de kanker kwamen er puur als agressie uit. Ze schrok zo erg van mijn felle reactie dat ze afstand nam. We hebben elkaar daarna nooit meer echt gesproken. Het chemobrein deed de deur open, maar mijn woede-uitbarsting duwde haar definitief weg."
2. Het verhaal van Mark (31) – "De kortsluiting in mijn hoofd kostte me mijn vriendengroep"
"Voor mijn diagnose was ik altijd de rustige sfeermaker in de groep. Door de chemo veranderde ik. Ik raakte extreem snel overprikkeld en kreeg last van een 'kort lontje'. Als we samenkwamen en het te druk werd, kon ik opeens heel cynisch en agressief uit de hoek komen. Vrienden maakten grappen die ik verkeerd begreep door de hersenmist. Na een paar felle discussies waarin ik echt onredelijk hard tekeerging, merkte ik dat ik niet meer werd uitgenodigd. Ze wisten simpelweg niet hoe ze met mijn nieuwe, onvoorspelbare gedrag om moesten gaan."
3. Het verhaal van Linda (55) – "Vrienden dachten dat ik gemeen werd, maar ik was gewoon doodop"
"Mensen onderschatten hoe agressie en chemobrein samenhangen. Ik kon niet meer op woorden komen en raakte daardoor zo gefrustreerd dat ik begon te snauwen naar iedereen om me heen. Mijn filter was door de chemo en de vermoeidheid totaal verdwenen. Een goede vriendin dacht dat ik haar bewust aan het kwetsen was. Achteraf gezien was het pure onmacht en overlevingsdrang. Zij trok het niet meer om telkens de boksbal te zijn en verbrak het contact. Pas maanden na de behandelingen, toen de mist in mijn hoofd optrok, besefte ik pas echt hoe onredelijk ik was geweest. Maar toen was het al te laat."
4. Het verhaal van Jasper (29) – "Ik begreep de groepsapp niet meer en verliet hem in woede"
"Door mijn chemobrein kon ik snelle groepsgesprekken in WhatsApp niet meer volgen. Ik las berichten half, begreep sarcasme verkeerd en trok daardoor heel snel de verkeerde conclusies. Toen een vriend een onschuldige grap maakte, vlamde er een enorme agressie in me op. Ik dacht dat ze me belachelijk maakten. Ik heb toen heel hard en beledigend naar de hele groep uitgehaald en de app verlaten. Die felle reactie was voor hen de druppel; ze waren al langer klaar met mijn snauwende gedrag. Omdat ik daarna te trots en te moe was om uit te leggen dat mijn hoofd simpelweg overbelast was, is die vriendengroep doodgebloed."
5. Het verhaal van Monique (47) – "De kortsluiting tijdens een etentje werd een definitieve breuk"
"Een vriendenstel nam me mee uit eten om me op te vrolijken. Door het chemobrein was het omgevingsgeluid in het restaurant al snel te veel. Ik kon het gesprek niet volgen en raakte gefrustreerd. Toen de vriendin vroeg waarom ik zo stil was, knapte er iets. Ik reageerde heel agressief en verweet haar dat ze me dwong om te praten terwijl ik doodziek was. Ik ben opgestaan en weggelopen. Zij voelden zich diep gekwetst omdat ze juist hun best deden om er voor mij te zijn. Achteraf gezien was het pure paniek door overprikkeling, maar de relatie is nooit meer hersteld."
6. Het verhaal van Daan (63) – "Mijn gebrek aan empathie duwde mijn beste vriend weg"
"Mijn chemobrein zorgde ervoor dat ik totaal geen ruimte meer had in mijn hoofd voor de problemen van anderen. Toen mijn beste vriend vertelde over zijn relatieproblemen, kon ik mijn aandacht er niet bij houden. Ik reageerde heel bot en kortaf: 'Jij hebt tenminste geen kanker, dus zeur niet.' Die agressieve, kille reactie kwam hard aan. Ik kon op dat moment door de hersenmist simpelweg de empathie niet opbrengen. Hij voelde zich aan de kant geschoven en nam afstand. Pas veel later begreep ik hoe onredelijk hard ik was geweest, maar toen was hij al uit mijn leven verdwenen."