"De muren van ziekenhuizen hebben meer oprechte gebeden gehoord dan kerken. Ze hebben veel meer oprechte kussen gezien dan de muren op luchthavens. In ziekenhuizen zie je een homofoob gered worden door een homoseksuele arts. In ziekenhuizen zie je dat een begenadigd arts het leven van een bedelaar redt. Op de intensive care zie je een Jood die een racist verzorgt. Een politieagent en een gevangene in dezelfde kamer dezelfde zorg ontvangen. Een rijke patiënt die wacht op een levertransplantatie, klaar om het orgaan van een arme donor te ontvangen.

Je hoeft niet te geloven in God of Allah of welke religie dan ook om toch op deze momenten, wanneer het ziekenhuis de wonden van mensen aanraakt, te zien en voelen dat verschillende werelden elkaar kruisen volgens een goddelijk plan. In deze gemeenschap van (mooie) lotsbestemmingen beseffen we dat we alleen niets zijn. De absolute waarheid van mensen openbaart zich hier meestal pas alleen in momenten van pijn of bij de reële dreiging van een onomkeerbaar verlies.

Een ziekenhuis is een plek waar mensen hun maskers afleggen. Een plaats waar mensen zichzelf laten zien zoals ze werkelijk zijn in hun puurste essentie.
In ziekenhuizen beseffen we dat dit leven voorbij zal gaan. Snel voorbij zal gaan. Verspil de tijd die we nog hebben niet door met mensen te vechten. Bekritiseer je eigen en andermans lichaam niet te veel. Klaag niet overmatig. Lijd geen slapeloze nachten door onbenulligheden. Geniet, wees dankbaar en leef in Liefde. Ik wens je alle goedheid en wijsheid toe. ”

-Schrijver Anoniem-