De hand

"Het komt allemaal goed. Rust nog maar even uit. Zometeen word je helemaal wakker uit de narcose en zal de dokter jou komen vertellen dat de operatie geslaagd is." Haar rechterhand lag op mijn voorhoofd en haar linkerhand voelde ik op mijn schouder, borst, benen en voeten. Met haar rechterhand aaide zij mijn haren naar achteren. Ik weet niet hoe ik het het beste kan omschrijven, maar de rust en vertrouwen die door mijn lichaam ging was een gevoel dat ik kreeg waar ik zowel gelukkig als emotioneel van werd. Het was een vorm van zowel liefde als vertrouwen dat ik tot in mijn diepste vezels voelde. Wat was dit mooi. Wat was dit een voorrecht om dit te mogen voelen. Wat veranderde dit mijn leven. Ik lag op mijn rug en voelde dat mijn tranen uit beide ogen naar mijn oren liepen. Wat voelde ik me mooi, bevrijd, bevoorrecht, lief gehad en alles wat een mens gelukkig en dankbaar maakt. Haar haar was wat donker.  Ze had wat slagen en krullen in haar haar en ik zag dat zij lange vingers en verzorgde nagels had. Dat me dat opviel vond ik vreemd. Ze zat aan de linkerkant van mijn bed. Aan de rechterkant stond de infuusstandaard en waren de bloeddruk en hartslagmeters etc zichtbaar. "Als de verpleegster zometeen komt, die komt nog voor de dokter, zeg dan tegen haar dat het morfine-infuus in je rug is losgeschoten. Zij zal je dan naar de anesthesiologie brengen zodat ze daar de pijnstillers weer goed kunnen aanbrengen. Dat verlicht de pijn". Haar hand bleef me warmte en liefde geven en haar stem klonk rustgevend en vertrouwd. "Wat ben ik een gelukkig mens"dacht ik nog.  Ik viel weer in slaap.