Theo
De gele auto: een herontdekte verbinding
Samen filosofeerden we weleens over het leven. Dat was mooi. We schreven ook ooit samen het boekje: "De Gele Auto".
Een boekje dat een soort geheugensteuntje was en is om je te kunnen blijven focussen op mooie mensen, momenten, gebeurtenissen of voornemens in het leven. Het boekje gaat puur over aandacht geven en houden. We hebben het boekje nooit uitgegeven en het verhuisde in de loop bvan de tijd telkens verder naar achteren in mijn geheugen. Ik was de aandacht voor het boekje en "mooie" inhoud alweer een aantal jaren kwijt.
Totdat Theo een aantal weken geleden contact opnam.
'Hé Arno. Ken je me nog?' 'Natuurlijk Theo'
Het was inmiddels misschien wel 15-20 jaar geleden dat we elkaar spraken, maar waren elkaar allerminst vergeten. 'Wat fantastisch dat je contact opneemt.' We kletsten bij, zaten al snel weer in de filosofische modus, haalden gebeurtenissen, uitdagingen, bewustwordingen en ervaringen aan die het leven zo ongrijpbaar en toch ook weer zo voelbaar maken. Het gesprek was een prachtige combinatie van herinneringen, heden en toekomst en een verademing om te beseffen dat je elkaar weer zo snel aanvoelt om te praten over de mooiste puzzel die er is.
De kleurrijke puzzelstukjes van het leven
Een puzzelstukje in het leven ziet er soms heel donker of lelijk uit. Vaak pas achteraf besef je dat dit puzzelstukje je leven nodig heeft en daardoor juist zo mooi kleurt. Theo heeft dat in zijn verhaal prachtig verwoord. Zijn inzichten laten zien hoe tegenslagen, onbegrip en zelfs schaamte, uiteindelijk kunnen bijdragen aan een dieper begrip en waardering voor het leven.
Door Theo:
DE DAG VAN ONTWAKING
De dag dat ik ophield met proberen
de puzzel in elkaar te zetten.
Iedereen heeft zo zijn eigen fase...
wanneer niets meer lijkt te passen.
De oude identiteit voelt niet meer authentiek aan.
De nieuwe is nog niet verschenen.
Relaties veranderen.
Dromen veranderen.
~ Prioriteiten veranderen.
~ zelfs de vragen beginnen te veranderen.
DE GEEST: Dit noemen we chaos.
BEWUSTZIJN noemt het ruimte.
Jarenlang was ik ervan overtuigd dat elk aspect van mijn leven logisch moest zijn voordat ik de reis kon vertrouwen.
Ik wilde het complete plaatje.
Ik wilde zekerheid.
Ik wilde garanties.
Ik wilde weten waar elke weg naartoe leidde.
Het leven glimlachte in stilte...
en ze gaven me geen van die dingen.
In plaats daarvan... gaf het me de volgende stap.
Alleen de volgende stap.
✦ EEN DAG, AAN EEN TAFEL ✦
Op een dag keek ik naar een legpuzzel die over een tafel was uitgespreid.
Als je naar één enkel kunstwerk staart... lijkt het betekenisloos.
De vorm is vreemd. De kleuren lijken willekeurig.
Je kunt niet begrijpen waarom het bestaat.
Pas als er genoeg puzzelstukjes op hun plaats vallen...
begint het beeld te verschijnen?
DE BEELDVORMING ONTSTAAT TERWIJL JE LEEST
Toen besefte ik...
Misschien heb ik mijn hele leven wel beoordeeld vanuit het perspectief van één enkel puzzelstukje.
HOE VAAK ZEGGEN WE:
“Deze relatie is mislukt.”
“Die baan was een vergissing.”
“Ik heb die jaren verspild.”
Maar jaren later... zien we ineens iets buitengewoons.
Zonder die relatie ... zouden we nooit geworden zijn wie we nu zijn.
Zonder die mislukking ... hadden we nooit de moed gevonden om te veranderen.
Zonder die teleurstelling ... zouden we nooit hebben beseft wat er echt toe deed.
De stukken waren nooit fout.
Ik probeerde gewoon het plaatje te zien... voordat het compleet was.
DE GEEST VEREIST
zekerheid. De vraag is: "Wanneer zal alles logisch zijn?"
BEWUSTWORDINGSAANBIEDINGEN
Vertrouwen. Het fluistert: "Kun je volledig aanwezig zijn voordat het dat doet?"
Die vraag verandert alles.
Ik heb iets moois ontdekt. Het leven vraagt me niet om de puzzel op te lossen.
Het leven vraagt me om aanwezig te zijn bij het stuk dat ik in mijn handen heb.
Deze ademhaling.
Dit gesprek.
Deze stap.
NIETS MEER.
Want het volgende stuk verschijnt pas... nadat ik het stuk dat al voor me ligt echt heb gezien.
Toen drong een ander besef tot me door.
Misschien is verwarring niet het grootste obstakel.
Misschien is het een weerstand tegen verwarring.
Op het moment dat ik ophoud met discussiëren over onzekerheid... verliest onzekerheid haar macht.
Niet omdat ik ineens alle antwoorden heb. Maar omdat ik niet langer geloof dat vrede afhangt van het hebben van die antwoorden.
Een zaadje onder de grond ziet er onbeduidend uit.
Maar daarin schuilt een heel bos.
Een rups in een cocon lijkt te verdwijnen.
Maar er ontvouwt zich in stilte iets buitengewoons.
Transformatie is bijna altijd onzichtbaar... tot de dag dat het duidelijk wordt.
De natuur heeft nooit haast. Toch komt niets te laat. Misschien geldt dat ook voor ons.
Wij noemen dat wachten.
→
Het leven noemt het rijping.
Wij noemen het een mislukking.
→
Het leven noemt het voorbereiding.
Wij noemen het chaos.
→
Het leven noemt het worden.
Toen begreep ik iets dat mijn leven voorgoed veranderde.
De afbeelding verschijnt niet omdat ik dat forceer.
De foto verschijnt omdat ik ophoud met ingrijpen.
Als ik ophoud met het eisen van zekerheid... komt de helderheid vanzelf.
Niet allemaal tegelijk.
Stukje voor stukje.
✦ NULPUNTREFLECTIE ✦
De volgende keer dat je leven onvolledig aanvoelt... vraag het dan niet.
“Wanneer zal dit allemaal logisch zijn?”
Vraag in plaats daarvan:
“Kan ik het stuk dat het leven me vandaag heeft toevertrouwd, ten volle benutten?”
BLIJF DAAR.
Want misschien ligt het meesterwerk niet in de toekomst op je te wachten. Misschien is het zich stilletjes aan het vormen... elke keer dat je dit moment beleeft... zonder weerstand.
✦ DE GROTE HERDENKING ✦
Er werd je nooit gevraagd om het hele plaatje te dragen.
Alleen het onderhavige stuk.
Het leven kent het beeld al. Jouw enige uitnodiging... is om aanwezig te blijven... totdat het zich openbaart.
✦ ALLE WEGEN LEIDEN NAAR ZERØPOINT ✦
⊙ Theo (Wie ben ik?)
www.theowhoami.com